ŚRODA POPIELCOWA

wprowadzenie w temat święta i modlitwy

Hasło dnia:

Prochem jesteś i w proch się obrócisz1 Mż 3,19b

I – Mt 6,16-21*

16.A gdy pościcie, nie bądźcie smętni jak obłudnicy; szpecą bowiem twarze swoje, aby lu-dziom pokazać, że poszczą. Zaprawdę powiadam wam: Odbierają zapłatę swoją. 17.Ale ty, gdy pościsz, namaść głowę swoją i umyj twarz swoją. 18.Aby nie ludzie cię widzieli, że poscisz, lecz Ojciec twój, który jest w ukryciu, a Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odpłaci tobie. 19.Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje pod-kopują i kradną; 20.ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. 21.Albo-wiem gdzie jest skarb twój tam będzie i serce twoje.

II – 2 P 1,2-11*

2.Łaska i pokój niech się wam rozmnożą przez poznanie Boga i Pana naszego, Jezusa Chry-stusa. 3.Boska jego moc obdarowała nas wszystkim, co jest potrzebne do życia i pobożności, przez poznanie tego, który nas powołał przez własną chwałę i cnotę, 4.przez które darowane nam zostały drogie i największe obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy skażenia, jakie na tym świecie pociąga za sobą po-żądliwość. 5.I właśnie dlatego dołóżcie wszelkich starań i uzupełniajcie waszą wiarę cnotą, cnotę pozna-niem, 6.poznanie powściągliwością, powściągliwość wytrwaniem, wytrwanie pobożnością, 7.pobożność braterstwem, braterstwo miłością. 8.Jeśli je bowiem posiadacie i one się pomnażają, to nie dopuszczą do tego, abyście byli bez-czynni i bezużyteczni w poznaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa. 9.Kto zaś ich nie ma, ten jest ślepy, krótkowzroczny i zapomniał, że został oczyszczony z dawniejszych swoich grzechów. 10.Dlatego, bracia, tym bardziej dołóżcie starań, aby swoje powołanie i wybranie umocnić; czyniąc to bowiem, nigdy się nie potkniecie. 11.W ten sposób będziecie mieli szeroko otwarte wejście do wiekuistego Królestwa Pana na-szego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Graduale:

Ofiarą Bogu miłą jest duch skruszony, sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże. Amen. Ps 51,19

III – Jl 2,12-18(19)*

12.Wszakże jeszcze teraz mówi Pan: Nawróćcie się do mnie całym swym sercem, w poście, płaczu i narzekaniu! 13.Rozdzierajcie swoje serca, a nie swoje szaty, i nawróćcie się do Pana, swojego Boga, gdyż On jest łaskawy i miłosierny, nierychły do gniewu i pełen litości, i żal mu karania! 14.Kto wie, może pożałuje i zlituje się, i pozostawi błogosławieństwo, abyście mogli składać ofiarę z pokarmów i płynów Panu, waszemu Bogu. 15.Zatrąbcie na rogu na Syjonie, ogłoście święty post, zwołajcie zgromadzenie! 16.Zgromadźcie lud, poświęćcie zebranie, zbierzcie starszych, zgromadźcie dzieci i niemow-lęta! Niech oblubieniec wyjdzie ze swej komory, a oblubienica ze swej komnaty! 17.Niech kapłani, słudzy Pana, zapłaczą między przedsionkiem a ołtarzem i mówią: Zmiłuj się nad swoim ludem, Panie, i nie wystawiaj na hańbę swojego dziedzictwa, aby poganie szydzili z niego! Dlaczego mają mówić wśród pogańskich ludów: Gdzie jest ich Bóg? 18.Wtedy Pan zapłonął gorliwością o swoją ziemię i zmiłował się nad swoim ludem. 19.I odpowiedział Pan, i rzekł do swojego ludu: Oto Ja ześlę wam zboże i moszcz, i oliwę, i tym się nasycicie. I już was nie wystawię na hańbę między narodami.

aplikacje homoletyczne

IV – 2 Kor 7,8-10(11-13a)

8.Jeśli nawet listem was zasmuciłem, nie żałuję tego; a jeślim nawet żałował – widzę bowiem, że ów list zasmucił was przynajmniej na chwilę – 9.teraz jednak cieszę się, nie dlatego, że byliście zasmuceni, ale że byliście zasmuceni ku upamiętaniu; zasmuceni bowiem byliście po Bożemu tak, że w niczym nie ponieśliście szko-dy z naszej strony. 10.Albowiem smutek, który jest według Boga, sprawia upamiętanie ku zbawieniu i nikt go nie żałuje; smutek zaś światowy sprawia śmierć. 11.Patrzcie, co ten wasz smutek według Boga sprawił, jaką gorliwość, jakie uniewinnianie się, jakie oburzenie, jaką obawę, jaką tęsknotę, jaki zapał, jaką karę! Pod każdym względem oka-zaliście się czystymi w tej sprawie. 12.Zaiste, jeśli i pisałem do was, to nie ze względu na tego, który krzywdę wyrządził, ani ze względu na tego, który krzywdy doznał, lecz po to, aby u was wyszła na jaw gorliwość wasza o nas przed obliczem Bożym. 13.Dlatego ucieszyliśmy się.

V – Mt 7,21-23

21.Nie każdy, kto do mnie mówi: Panie, Panie, wejdzie do Królestwa Niebios; lecz tylko ten, kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie. 22.W owym dniu wielu mi powie: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w imieniu twoim i w imieniu twoim nie wypędzaliśmy demonów, i w imieniu twoim nie czyniliśmy wielu cudów? 23.A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem. Idźcie precz ode mnie wy, którzy czynicie bezprawie.

VI – 2 Mż 32,1-6.15-20

1.A gdy lud widział, że Mojżesz opóźniał zejście z góry, zgromadził się wokół Aarona i rzekli do niego: Nuże, uczyń nam bogów, ktorzy pójdą przed nami, nie wiemy bowiem, co się stało z owym Mojżeszem, mężem, który nas wyprowadził z ziemi egipskiej. 2.Odpowiedział im Aaron: Zdejmijcie złote kolczyki, które mają w uszach wasze żony, wasi synowie i wasze córki, i przynieście do mnie. 3.I pozdejmował cały lud złote kolczyki, które mieli w uszach swoich, i przynieśli je do Aarona. 4.I przyjął je z ich rąk, i ulał z tego w formie z gliny posąg cielca. Wtedy oni rzekli: To są bogowie twoi, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej. 5.Zobaczywszy to, zbudował Aaron ołtarz przed nim i kazał obwołać: Jutro będzie święto Pana. 6.I wstawszy nazajutrz wcześnie rano, złożyli ofiary całopalne i przynieśli ofiary pojednania; i usiadł lud, aby jeść i pić. Potem wstali, aby się bawić. 15.Potem Mojżesz odwrócił się i zszedł z góry, mając w ręku dwie tablice Świadectwa, tablice zapisane z obu stron; z jednej i z drugiej strony były one zapisane. 16.Tablice te były dziełem Bożym, a pismo było pismem Boga, wyrytym na tablicach. 17.Jozue usłyszał odgłos okrzyków ludu i rzekł do Mojżesza: Wrza-wa wojenna w obozie. 18.On zaś odpowiedział: Nie jest to odgłos okrzyków po zwycięstwie, nie jest to odgłos okrzyków po klęsce, lecz słyszę odgłos śpiewu. 19.A gdy Mojżesz zbliżył się do obozu, ujrzał cielca i tańce. Wtedy Mojżesz zapłonął gnie-wem i wyrzucił tablice z rąk swoich i potłukł je pod górą. 20.Potem wziął cielca, którego sobie zrobili, spalił go w ogniu, starł na proch, wsypał do wody i dał ją wypić synom izraelskim.

Psalm dnia

Ps 130

1. Pieśń pielgrzymek.
Z głębokości wołam do ciebie, Panie!

2. Panie, wysłuchaj głosu mojego!
Nakłoń uszu swych na głos błagania mego!

3. Jeźli będziesz zważał na winy, Panie,
Panie, któż się ostoi?

4. Lecz u ciebie jest odpuszczenie,
Aby się ciebie bano.

5. W Panu pokładm nadzieję,
Dusza moja żyje nadzieją.
Oczekuje słowa jego.

6. Dusza moja oczekuje Pana,
Tęskniej niż stróże poranku, bardziej niż stróże poranku.

7. Izraelu, oczekuj Pana, gdyż u Pana jest łaska
I odkupienie u niego obfite!

8. On sam odkupi Izraela
Od wszystkich win jego.

powrót