JUDICA

wprowadzenie w temat niedzieli i modlitwy

Hasło tygodnia:

Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służył i oddał życie swoje na okup za wielu. Mt 20,28

I – Mk 10,35-45*

35.I przystąpili do niego Jakub i Jan, dwaj synowie Zebedeusza, i rzekli: Nauczycielu, chcemy, abyś nam uczynił, o co cię prosić będziemy. 36.A On rzekł do nich: Co chcecie, abym wam uczynił? 37.A oni mu rzekli: Spraw nam to, abyśmy siedzieli w chwale twojej, jeden po prawicy twojej, a drugi po lewicy. 38.A Jezus im powiedział: Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja piję albo być ochrzczeni tym chrztem, którym Ja jestem chrzczony? 39.Odpowiedzieli mu: Możemy. Wtedy Jezus rzekł im: Kielich, który Ja piję, pić będziecie, i chrztem, którym jestem chrzczony, zostaniecie ochrzczeni. 40.Ale sprawić, abyście zasiadali po mojej prawicy czy lewicy, nie moja to rzecz; przypadnie to tym, którym zostało zgotowane. 41.Gdy to usłyszało dziesięciu, poczęli się oburzać na Jakuba i Jana. 42.Ale Jezus przywoławszy ich, rzekł do nich: Wiecie, że ci, których uważa się za władców narodów, nadużywają swej władzy nad nimi, a możni ich rządzą nimi samowolnie. 43.Lecz nie tak ma być między wami, ale ktokolwiek by chciał być między wami wielki, niech będzie sługą waszym. 44.I ktokolwiek by chciał być między wami pierwszy, niech będzie sługą wszystkich. 45.Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddać swe życie na okup za wielu.

komentarz

II – Hbr 5,7-9*

5.Tak i Chrystus nie sam sobie nadał godność arcykapłana, lecz uczynił to Ten, który do niego powiedział: Jesteś moim Synem, Dzisiaj zrodziłem ciebie;
6.Jak i na innym miejscu mówi: Tyś kapłanem na wieki
Według porządku Melchisedeka.
7.Za dni swego życia w ciele zanosił On z wielkim wołaniem i ze łzami modlitwy i błagania do tego, który go mógł wybawić od śmierci, i dla bogobojności został wysłuchany; 8.i chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał, 9.a osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego.

aplikacje homiletyczne

Graduale:

Pan jest mocą ludu swego i twierdzą zbawienia pomazańca swego. Amen. Ps 28,8

III – 1 Mż 22,1-13*

1.Po tych wydarzeniach wystawił Bóg Abrahama na próbę i rzekł do niego: Abrahamie! A on odpowiedział: Otom ja. 2.I rzekł: Weź syna swego, jedynaka swego, Izaaka, którego miłujesz, i udaj się do kraju Moria, i złóż go tam w ofierze całopalnej na jednej z gór, o której ci powiem. 3.Wstał tedy Abraham wczesnym rankiem, osiodłał osła swego i wziął z sobą dwóch ze sług swoich i syna swego Izaaka, a narąbawszy drew na całopalenie, wstał i poszedł na miejsce, o którym mu powiedział Bóg. 4.Trzeciego dnia podniósł Abraham oczy swoje i ujrzał z daleka to miejsce. 5.Wtedy rzekł Abraham do sług swoich: Zostańcie tutaj z osłem, a ja i chłopiec pójdziemy tam, a gdy się pomodlimy, wrócimy do was. 6.Abraham wziął drwa na całopalenie i włożył je na syna swego Izaaka, sam zaś wziął do ręki ogień i nóż i poszli obaj razem. 7.I rzekł Izaak do ojca swego Abrahama tak: Ojcze mój! A ten odpowiedział: Oto jestem, synu mój! I rzekł: Oto ogień i drwa, a gdzie jest jagnię na całopalenie? 8.Abraham odpowiedział: Bóg upatrzy sobie jagnię na całopalenie, synu mój. I szli obaj razem. 9.A gdy przybyli na miejsce, o którym mu Bóg powiedział, zbudował tam Abraham ołtarz i ułożył drwa. Potem związał syna swego Izaaka i położył go na ołtarzu na drwach. 10.I wyciągnął Abraham swoją rękę, i wziął nóż, aby zabić syna swego. 11.Lecz anioł Pański zawołał nań z nieba i rzekł: Abrahamie! Abrahamie! A on rzekł: Otom ja! 12.I rzekł: Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic, bo teraz wiem, że boisz się Boga, gdyż nie wzbraniałeś się ofiarować mi jedynego syna swego. 13.A gdy Abraham podniósł oczy, ujrzał za sobą barana, ktory rogami uwikłał się w krzakach. Poszedł tedy Abraham, a wziąwszy barana, złożył go na całopalenie zamiast syna swego.

aplikacje homiletyczne

IV – 4 Mż 21,4-9

4.Od góry Hor wyruszyli potem ku Morzu Czerwonemu, aby obejść ziemię Edom. Lecz lud zniecierpliwił się w drodze. 5.I zaczął lud mówić przeciw Bogu i przeciw Mojżeszowi: Po co wyprowadziliście nas z Egiptu, czy po to, abyśmy pomarli na pustyni? Gdyż nie mamy chleba ani wody i zbrzydł nam ten nędzny pokarm. 6.Wtedy zesłał Pan na lud jadowite węże, które kąsały lud, i wielu z Izraela pomarło. 7.Przyszedł więc lud do Mojżesza i rzekli: Zgrzeszyliśmy, bo mówiliśmy przeciwko Panu i przeciwko tobie; módl się do Pana, żeby oddalił od nas te węże. I modlił się Mojżesz za lud. 8.I rzekł Pan do Mojżesza: zrób sobie węża i osadź go na drzewcu. I stanie się, że każdy ukąszony, który spojrzy na niego, będzie żył. 9.I zrobił Mojżesz miedzianego węża, i osadził go na drzewcu. A jeśli wąż ukąsił człowieka, a ten spojrzał na miedzianego węża, pozostawał przy życiu.

komentarz
aplikacje homiletyczne

V – J 11,47-53

47.Tedy arcykapłani i faryzeusze zwołali Radę Najwyższą i mówili: Cóż uczynimy? Człowiek ten dokonuje wielu cudów. 48.Jeśli Go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego; wtedy przyjdą Rzymianie i zabiorą naszą świątynię i nasz naród. 49.A jeden z nich, Kaifasz, który tego roku był arcykapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie wiecie, 50.i nie myślicie, że lepiej jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął. 51.A tego nie mówił sam z siebie, ale jako arcykapłan w owym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. 52.A nie tylko za naród, lecz też aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże. 53.Od tego też dnia naradzali się aby go zabić.

Na niedzielę Judica
aby zebrać w jedno...

VI – Hbr 13,12-14

12.Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą. 13.Wyjdźmy więc do niego poza obóz, znosząc pohańbienie jego. 14.Albowiem nie mamy tu miasta trwałego, ale tego przyszłego szukamy.

Psalm tygodnia

Ps 43

1. Bądź sędzią moim, Boże,
I rozstrzygnij spór mój z narodem bezbożnym!
Wybaw mninie od ludzi fałszywych i niegodziwych!

2. Ponieważ Ty jesteś Bogiem moim, ostoją moją,
Dlaczego mnie odrzuciłeś? Dlaczego mam chodzić smutny,
Gdy nieprzyjaciel mnie dręczy?

3. Ześlij światło i prawdę swoją,
Niech mnie prowadzą,
Niech mnie wprowadzą na górę twą świętą
I do przybytków twoich.

4. Wtedy przystąpię do ołtarza Bożego,
Do Boga wesela i radości mojej,
I będę cię wysławiał na cytrze, Boże, Boże, mój...!

5. Czemu rozpaczasz, duszo moja,
I czemu drżysz we mnie?
Ufaj Bogu, gdyż jeszcze sławić go będę:
On jest zbawieniem moim i Bogiem moim!

powrót