PALMARUM

Hasło tygodnia:

Musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. J 3,14.15

I – J 12,12-19*

12.Nazajutrz liczna rzesza, która przybyła na święto, usłyszawszy, że Jezus idzie do Jerozoli-my, 13.nabrała gałązek palmowych i wyszła na jego spotkanie, i wołała: Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pańskim, król Izraela! 14.A Jezus znalazłszy oślę, wsiadł na nie, jak napisano: 15.Nie bój się, córko syjońska! Oto król twój przychodzi, siedząc na źrebięciu oślicy. 16.Tego początkowo nie zrozumieli uczniowie jego, lecz gdy Jezus został uwielbiony, wtedy przypomnieli sobie, że to było o nim napisane i że to uczynili dla niego. 17.Świadczyła więc o nim rzesza, która z nim była, gdy Łazarza wywołał z grobu i wzbudził z martwych. 18.Dlatego lud wyszedł na jego spotkanie, ponieważ usłyszeli, że On dokonał tego cudu. 19.Tedy mówili faryzeusze między sobą: Widzicie, że nic nie wskóracie, oto cały świat poszedł za nim.

komentarz

II – Flp 2,5-11*

5.Takiego bądźcie względem siebie usposobienia, jakie było w Chrystusie Jezusie, 6.który chociaż był w postaci Bożej, nie upierał się zachłannie przy tym, aby być równym Bogu, 7.lecz wyparł się samego siebie, przyjął postać sługi i stał się podobny ludziom; a okazawszy się z postawy człowiekiem, 8.uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci i to do śmierci krzyżowej. 9.Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, 10.aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią 11.i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.

aplikacje homiletyczne

Graduale:

Pan wybawił pomazańca swego (...). Chlubimy się imieniem Pana, Boga naszego. Amen. Ps 20, 7a.8b

III – Mk 14,3-9

3.A gdy On był w Betanii, w domu Szymona trędowatego i siedział przy stole, przyszła niewiasta, mająca alabastrowy słoik czystego olejku nardowego, bardzo kosztownego; stłukła alabastrowy słoik i wylała olejek na głowę jego. 4.A niektórzy mówili z oburzeniem między sobą: Na cóż ta strata olejku? 5.Przecież można było ten olejek sprzedać drożej niż za trzysta denarów i rozdać ubogim. I szemrali przeciwko niej. 6.Ale Jezus rzekł: Zostawcie ją; czemu jej przykrość wyrządzacie? Wszak dobry uczynek spełniła względem mnie. 7.Albowiem ubogich zawsze macie pośród siebie i gdy zechcecie, możecie im dobrze czynić, mnie zaś nie zawsze mieć będziecie. 8.Ona, co mogła, to uczyniła; uprzedziła namaszczenie ciała mego na pogrzeb. 9.Zaprawdę powiadam wam: Gdziekolwiek na całym świecie będzie zwiastowana ewangelia, będą opowiadać na jej pamiątkę i o tym, co ona uczyniła.

aplikacje homiletyczne

IV – Iz 50,4-9*

4.Wszechmogący Pan dał mi język ludzi uczonych, abym umiał spracowanemu odpowiedzieć miłym słowem, każdego ranka budzi moje ucho, abym słuchał jak ci, którzy się uczą. 5.Wszechmogący Pan otworzył moje ucho, a ja się nie sprzeciwiłem ani się nie cofnąłem. 6.Mój grzbiet nadstawiałem tym, którzy biją, a moje policzki tym, którzy mi wyrywają brodę; mojej twarzy nie zasłaniałem przed obelgami i pluciem. 7.Lecz Wszechmogący Pan pomaga mi, dlatego nie zostałem zhańbiony, dlatego uczyniłem moją twarz twardą jak krzemień; wiedziałem bowiem, że nie będę zawstydzony. 8.Bliski jest Ten, który mi przyzna słuszność, więc kto ośmieli się spierać się ze mną? Stańmy razem do rozprawy! Kto chce się ze mną prawować, niech się zbliży do mnie! 9.Oto Wszechmocny Pan pomaga mi, kto mnie potępi? Zaprawdę, wszyscy oni zwiotczeją jak suknia, mól ich stoczy.

aplikacje homiletyczne

V – J 17,1(2-5)6-8

1.To powiedział Jezus, a podniósłszy oczy swoje ku niebu, rzekł: Ojcze! Nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn uwielbił ciebie; 2.jak mu dałeś władzę nad wszelkim ciałem, aby dał żywot wieczny tym wszystkim, których mu dałeś. 3.A to jest żywot wieczny, aby poznali ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystu-sa, którego posłałeś. 4.Ja cię uwielbiłem na ziemi; dokonałem dzieła, które mi zleciłeś, abym je wykonał; 5.a teraz Ty mnie uwielbij, Ojcze, u siebie samego tą chwałą, którą miałem u ciebie, zanim świat powstał. 6.Objawiłem imię twoje ludziom, których mi dałeś ze świata; twoimi byli i mnie ich dałeś, i strzegli słowa twojego. 7.Teraz poznali, że wszystko, co mi dałeś, od ciebie pochodzi; 8.albowiem dałem im słowa, które mi dałeś, i oni je przyjęli i prawdziwie poznali, że od ciebie wyszedłem, i uwierzyli, że mnie posłałeś.

Chwała Krzyża

VI – Hbr 12,1-3

1.Przeto i my, mając około siebie tak wielki obłok świadków, złożywszy z siebie wszelki cię-żar i grzech, który nas usidla, biegnijmy wytrwale w wyścigu, który jest przed nami, 2.patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela wiary, który zamiast doznać należytej mu rado-ści, wycierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i usiadł na prawicy tronu Bożego. 3.Przeto pomyślcie o tym, który od grzeszników zniósł tak wielkie sprzeciwy wobec siebie, abyście nie upadli na duchu, utrudzeni.

Wezwanie

Psalm tygodnia

Ps 69,2-4.8-10.21b.22.30

2. Wybaw mnie, Boże,
Bo wody grożą duszy mojej!

3. Ugrzązłem w głębokim błocie i nie mam oparcia dla nóg,
Dostałem się w głębokie wody, a nurt zalewa mnie.

4. Zmęczyłem się wołając, wyschło gardło moje;
Zamroczyły się oczy moje od czekania na Boga mego.

8. Bo to dla ciebie znoszę hańbę,
Wstyd okrywa oblicze moje.

9. Stałem się obcy braciom moim
I nieznany synom matki mojej,

10. Bo gorliwość o dom twój pożera mnie,
A zniewagi urągających tobie spadły na mnie.

21b. Oczekiwałem współczucia, ale nadaremnie,
I pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem.

22. Dodali żółci do pokarmu mego,
A w pragnieniu moim napoili mnie octem.

30. Ja zaś jestem nędzny i zbolały;
Niech zbawienie twoje podniesie mnie, Boże!

powrót