1. NIEDZIELA PO ŚWIĘTEJ TRÓJCY

Hasło tygodnia:

Kto was słucha, mnie słucha, a kto wami gardzi, mną gardzi. Łk 10,16

I – Łk 16,19-31*

19.A był pewien człowiek bogaty, który się przyodziewał w szkarłatne szaty i kosztowne tka-niny i co dzień wystawnie ucztował. 20.Był też pewien żebrak, imieniem Łazarz, który leżał u jego wrót owrzodziały, 21.i pragnął nasycić się odpadkami ze stołu bogacza, a tymczasem psy przychodziły i lizały jego rany. 22.I stało się, że umarł żebrak, i zanieśli go aniołowie na łono Abrahamowe; umarł też bogacz i został pochowany. 23.A gdy w krainie umarłych cierpiał męki i podniósł oczy swoje, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. 24.Wtedy zawołał i rzekł: Ojcze Abrahamie, zmiłuj się nade mną i poślij Łazarza, aby umo-czył koniec palca swego w wodzie i ochłodził mi język, bo męki cierpię w tym płomieniu. 25.Abraham zaś rzekł: Synu, pomnij, że dobro swoje otrzymałeś za swego życia, podobnie jak Łazarz zło; teraz on tutaj doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. 26.I poza tym wszystkim między nami a wami rozciąga się wielka przepaść, aby ci, którzy chcą stąd do was przejść, nie mogli, ani też stamtąd do nas nie mogli się przeprawić. 27.I rzekł: Proszę cię więc, ojcze, abyś go posłał do domu ojca mego. 28.Mam bowiem pięciu braci, niechaj złoży świadectwo wobec nich, aby i oni nie przyszli na to miejsce męki. 29.Rzekł mu Abraham: Mają Mojżesza i proroków, niechże ich słuchają. 30.A on rzekł: Nie, ojcze Abrahamie, ale jeśli kto z umarłych pójdzie do nich, upamiętają się. 31.I odrzekł mu: Jeśli Mojżesza i proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, też nie uwierzą.

komentarz
Dwie drogi

II – 1 J 4,16b-21*

16b.Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim. 17.W tym miłość do nas doszła do doskonałości, że możemy mieć niezachwianą ufność w dzień sądu, gdyż jaki On jest, tacy i my jesteśmy na tym świecie. 18.W miłości nie ma bojaźni, wszak doskonała miłość usuwa bojaźń, gdyż bojaźń drży przed karą; kto się więc boi, nie jest doskonały w miłości. 19.Miłujmy więc, gdyż On nas przedtem umiłował. 20.Jeśli kto mówi: Miłuję Boga, a nienawidzi brata swego, kłamcą jest; albowiem kto nie miłuje brata swego, którego widzi, nie może miłować Boga, którego nie widzi. 21.A to przykazanie mamy od niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował i brata swego.

aplikacje homiletyczne

Graduale:

Panie, świadectwa twoje są sprawiedliwe na wieki, daj mi rozum, abym ożył! Alleluja! Ps 119,144

III – J 5,39-47

39.Badacie Pisma, bo sądzicie, że macie w nich żywot wieczny; a one składają świadectwo o mnie; 40.ale mimo to do mnie przyjść nie chcecie, aby mieć żywot. 41.Nie przyjmuję chwały od ludzi, 42.ale poznałem was, że nie macie w sobie miłości Bożej. 43.Ja przyszedłem w imieniu Ojca mego, a wy mnie nie przyjmujecie; jeśli kto inny przyjdzie we własnym imieniu, tego przyjmiecie. 44.Jakże możecie wierzyć wy, którzy nawzajem od siebie przyjmujecie chwałę, a nie szukacie chwały pochodzącej od tego, który jedynie jest Bogiem? 45.Nie myślcie, że Ja was będę oskarżał przed Ojcem; oskarża was Mojżesz, w którym wy złożyliście nadzieję. 46.Gdybyście bowiem wierzyli Mojżeszowi, wierzylibyście i mnie. O mnie bowiem on napi-sał. 47.A jeśli jego pismom nie wierzycie, jakże uwierzycie moim słowom?

IV – Jr 23,16-29

16.Tak mówi Pan Zastępów: Nie słuchajcie słów proroków, którzy wam prorokują, oni was tylko mamią, widzenie swojego serca zwiastują, a nie to, co pochodzi z ust Pana! 17.Ustawicznie mówią do tych, którzy gardzą słowem Pana: Pokój mieć będziecie. A do tych wszystkich, którzy kierują się uporem swojego serca, mówią: Nie przyjdzie na was nic złego. 18.Gdyż kto uczestniczył w radzie Pana, by widzieć i słyszeć jego słowo? Kto przyjął jego słowo, by móc zwiastować? 19.Oto zawierucha Pana zrywa się i huragan unosi się kłębami, nad głowami bezbożnych się kłębi. 20.Nie uśmierzy się żar gniewu Pana, aż spełni i urzeczywistni zamysły jego serca; w dniach ostatecznych dokładnie to zrozumiecie. 21.Nie posyłałem proroków, a oni jednak biegną; nie mówiłem do nich, a oni jednak proroku-ją. 22.Jeżeli uczestniczyli w mojej radzie, to niech zwiastują mojemu ludowi moje słowa i odwracają ich od ich złej drogi i ich złych uczynków. 23.Czy jestem Bogiem tylko z bliska – mówi Pan – a nie także Bogiem z daleka? 24.Czy zdoła się kto ukryć w kryjówkach, abym Ja go nie widział? – mówi Pan. Czy to nie Ja wypełniam niebo i ziemię? – mówi Pan. 25.Słyszałem, co mówią prorocy prorokujący kłamliwie w moim imieniu, mówiąc: Miałem sen, miałem sen. 26.Jak długo to trwać będzie? Czy Ja jestem w sercu proroków prorokujących kłamliwie, prorokujących oszukańczo, według upodobania własnego serca, 27.którzy zmierzają do tego, by zatrzeć w pamięci mojego ludu moje imię przez swoje sny, jakie sobie wzajemnie opowiadają, tak jak ich ojcowie dla Baala zapomnieli o mo-im imieniu? 28.Prorok, który ma sen, niech opowiada sen, ale ten, który ma moje słowo, niech wiernie zwiastuje moje słowo! Cóż plewie do ziarna? – mówi Pan. 29.Czy moje słowo nie jest jak ogień – mówi Pan – i jak młot, który kruszy skałę?

aplikacje homiletyczne

V – Mt 9,35-38.10,1(2-4)5-7

35.I obchodził Jezus wszystkie miasta i wioski, nauczał w ich synagogach i zwiastował ewan-gelię o Królestwie, i uzdrawiał wszelką chorobę i wszelką niemoc. 36.A widząc lud, użalił się nad nim, gdyż był utrudzony i opuszczony jak owce, które nie mają pasterza. 37.Wtedy rzekł uczniom swoim: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. 38.Proście więc Pana żniwa, aby wyprawił robotników na żniwo swoje. 1.I przywołał dwunastu uczniów swoich, i dał im moc nad duchami nieczystymi, aby je wyganiali i aby uzdrawiali wszelką chorobę i wszelką niemoc. 2.A te są imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, którego zwano Piotrem, i Andrzej, brat jego, i Jakub, syn Zebedeusza, oraz Jan, brat jego, 3.Filip i Bartłomiej, Tomasz i Mateusz, celnik, Jakub, syn Alfeusza, i Tadeusz, 4.Szymon Kananejczyk i Judasz Iskariot, ten, który go też wydał. 5.Tych dwunastu posłał Jezus, rozkazując im i mówiąc: Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie. 6.Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraela. 7.A idąc, głoście wieść: Przybliżyło się Królestwo Niebios.

A idąc głoście wieść...

VI – 5 Mż 6,4-9*

4.Słuchaj, Izraelu! Pan jest Bogiem naszym, Pan jedynie! 5.Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej siły swojej. 6.Niechaj słowa te, które Ja ci dziś nakazuję, będą w twoim sercu. 7.Będziesz je wpajał w twoich synów i będziesz o nich mówił, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając. 8.Przywiążesz je jako znak do swojej ręki i będą jako przepaska między twoimi oczyma. 9.Wypiszesz je też na odrzwiach twojego domu i na twoich bramach.

O więź Ludu Bożego

Psalm tygodnia

Ps 34,2-11

2. Będę błogosławił Pana w każdym czasie,
Chwała jego niech będzie zawsze na ustach moich!

3. Dusza moja będzie się chlubić Panem!
Niechaj słuchają pokorni i weselą się!

4. Wysławiajcie Pana ze mną!
Wywyższajmy wspólnie imię jego!

5. Szukałem Pana i odpowiedział mi,
I uchronił mnie od wszystkich obaw moich.

6. Spójrzcie na niego, a zajaśniejecie
I oblicza wasze nie okryją się wstydem!

7. Ten biedak wołał, a Pan słuchał
I wybawił go z wszystkich ucisków jego.

8. Anioł Pański zakłada obóz
Wokół tych, którzy się go boją, i ratuje ich.

9. Skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan:
Błogosławiony człowiek, który u niego szuka schronienia!

10. Bójcie się Pana, święci jego!
Bo niczego nie brak tym, którzy się go boją.

11. Lwięta cierpią niedostatek i głód,
Lecz tym, którzy szukają Pana, nie brak żadnego dobra.

powrót