16. NIEDZIELA PO ŚWIĘTEJ TRÓJCY

Hasło tygodnia:

Jezus Chrystus śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię. 2 Tm 1,10

I – J 11,1.(2)3.17-27(41-45)*

1.A zachorował niejaki Łazarz z Betanii, miasteczka Marii i Marty, jej siostry. 2.A była to ta Maria, która namaściła Pana maścią i otarła nogi włosami swymi, i jej to brat chorował. 3.Posłały więc siostry do niego, mówiąc: Panie, oto choruje ten, którego miłujesz. 17.Przyszedł tedy Jezus i znalazł go już od czterech dni w grobie. 18.A Betania była blisko Jerozolimy, około piętnastu stadiów. 19.I przyszło wielu Żydów do Marty i Marii, aby je pocieszyć po stracie brata. 20 .Gdy więc Marta usłyszała, że Jezus idzie, wybiegła na jego spotkanie; ale Maria siedziała w domu. 21.Rzekła więc Marta do Jezusa: Panie! Gdybyś tu był, nie byłby umarł brat mój. 22.Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg. 23.Rzekł jej Jezus: Zmartwychwstanie brat twój. 24.Odpowiedziała mu Marta: Wiem, że zmartwychwstanie przy zmartwychwstaniu w dniu ostatecznym. 25.Rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwych-wstanie i żywot; kto we mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. 26.A kto żyje i wierzy we mnie, nie umrze na wieki. Czy wierzysz w to? 27.Rzecze mu: Tak, Panie! Ja uwierzyłam, że Ty jesteś Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat. 41.Usunęli więc kamień, gdzie leżał umarły. A Jezus, wzniósłszy oczy w górę, rzekł: Ojcze, dziękuję ci, żeś mnie wysłuchał. 42.A Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz, ale powiedziałem to ze względu na lud stojący wkoło, aby uwierzyli, żeś Ty mnie posłał. 43.A gdy to rzekł, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź! 44.I wyszedł umarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chus-tą. Rzekł do nich Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść. 45.Wielu więc z Żydów, którzy przyszli do Marii i ujrzeli to, czego dokonał Jezus, uwierzyło w niego. 46.A niektórzy z nich odeszli do faryzeuszów i powiedzieli im, czego dokonał Jezus.

komentarz

II – 2 Tm 1,7-10*

7.Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, lecz mocy i miłości, i powściągliwości. 8.Nie wstydź się więc świadectwa o Panu naszym, ani mnie, więźnia jego, ale cierp wespół ze mną dla ewangelii, wsparty mocą Boga, 9.który nas wybawił i powołał powołaniem świętym, nie na podstawie uczynków naszych, lecz według postanowienia swojego i łaski, danej nam w Chrystusie Jezusie przed dawnymi wiekami, 10.A teraz objawionej przez przyjście Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa, który śmierć zniszczył, a żywot i nieśmiertelność na jaśnię wywiódł przez ewangelię.

aplikacje kaznodziejskie

Graduale:

Zesłał odkupienie ludowi swemu, ustanowił na wieki swoje przymierze. Święte i straszne jest imię jego. Alleluja! Ps 111,9

III – Tr 3,22-26.31.32 *

22.Niewyczerpane są objawy łaski Pana, miłosierdzie jego nie ustaje. 23.Każdego poranku objawia się na nowo, wielka jest wierność twoja. 24.Pan jest moim działem, mówi dusza moja, dlatego w nim mam nadzieję. 25.Dobry jest Pan dla tego, kto mu ufa, dla duszy, która go szuka. 26.Dobrze jest czekać w milczeniu na zbawienie Pana. 31.Albowiem Pan nie odrzuca na wieki: 32.Gdy zasmuca, znowu się lituje według obfitości swojej łaski.

aplikacje kaznodziejskie

IV – Dz 12,1-11

1.A w owym czasie targnął się król Herod na niektórych członków zboru i począł ich gnębić. 2.Jakuba, brata Janowego, kazał ściąć. 3.Gdy zaś widział, że się to podoba Żydom, kazał pojmać i Piotra; a były to dni Przaśników. 4.A gdy go ujął, wtrącił do więzienia i przekazał czterem czwórkom żołnierzy, aby go strzegli, zamierzając po święcie Paschy stawić go przed ludem. 5.Strzeżono tedy Piotra w więzieniu; zbór zaś modlił się nieustannie za niego do Boga. 6.Owej nocy, gdy Herod miał go już wyprowadzić, Piotr, skuty dwoma łańcuchami, spał między dwoma żołnierzami, strażnicy zaś przed drzwiami strzegli więzienia. 7.Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi; trąciwszy zaś Piotra w bok, obu-dził go, mówiąc: Wstań prędko! I opadły łańcuchy z jego rąk. 8.I rzekł anioł do niego: Opasz się i włóż sandały swoje. I uczynił tak. I rzecze mu: Narzuć na siebie płaszcz swój i pójdź za mną. 9.Wyszedł więc i podążał za nim, lecz nie wiedział, że to, co się za sprawą anioła dzieje, jest rzeczywistością; sądził raczej, że ma widzenie. 10.A gdy minęli pierwszą i drugą straż, doszli do żelaznej bramy wiodącej do miasta, która się im sama otworzyła; i wyszli na zewnątrz, przeszli jedną ulicę i nagle anioł opuścił go. 11.A gdy Piotr przyszedł do siebie, rzekł: Teraz wiem naprawdę, że Pan posłał anioła swego i wyrwał mnie z ręki Heroda i ze wszystkiego, czego oczekiwał lud żydowski. 12.Gdy sobie to uświadomił, udał się do domu Marii, matki Jana, którego nazywano Markiem, gdzie było wielu zgromadzonych na modlitwie.

V – Łk 7,11-16

11.A zaraz potem udał się do miasta, zwanego Nain, i szli z nim uczniowie jego i mnóstwo ludu. 12.A gdy się przybliżył do bramy miasta, oto wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, któ-ra była wdową, a wiele ludzi z tego miasta było z nią. 13.A gdy ją Pan zobaczył, użalił się nad nią i rzekł do niej: Nie płacz. 14.I podszedłszy, dotknął się noszy, a ci, którzy je nieśli, stanęli. I rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię: Wstań. 15.I podniósł się zmarły, i zaczął mówić. I oddał go jego matce. 16.Wtedy lęk ogarnął wszystkich, i wielbili Boga, mówiąc: Prorok wielki powstał wśród nas i Bóg nawiedził lud swój.

Nie płacz!

VI – Hbr 10,35.36(37.38)39

35.Nie porzucajcie więc ufności waszej, która ma wielką zapłatę. 36.Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obiecał. 37.Bo jeszcze tylko mała chwila, a przyjdzie Ten, który ma przyjść, i nie będzie zwlekał; 38.a sprawiedliwy mój z wiary żyć będzie; lecz jeśli się cofnie, nie będzie dusza moja miała w nim upodobania. 39.Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się cofają i giną, lecz z tych, którzy wierzą i zachowują duszę.

Psalm tygodnia

Ps 68,4-7a.20.21

4. Ale sprawiedliwi radują się i cieszą przed Bogiem,
I weselą się radośnie!

5. Śpiewajcie Bogu, grajcie imieniu jego!
Torujcie drogę temu, który pędzi na obłokach –
Pan imię jego – radujcie się przed nim!

6. Ojcem sierot i sędzią wdów
Jest Bóg w swym świętym przybytku.

7a. Bóg samotnym daje dom na mieszkanie.

20. Błogosławiony niech będzie Pan!
Codziennie dźwiga ciężary nasze Bóg, zbawienie nasze.

21. Bóg jest nam Bogiem zbawienia,
Pan wszechmocny wybawia od śmierci.

powrót